SEN PALABRAS

SEN PALABRAS

               Así queda unha cando non atopa xustificación para determinados feitos derivados dun comportamento impropio, e, ata diría, vergonzoso, no  ámbito que che é máis próximo e querido.       

                   Porque, dime ti: cando botas a vida enteira a predicar –nos currales- reivindicativamente os dereitos inalienables dos individuos, sexan da índole que sexan…  (os individuos), cando, tanto dende a túa condición de galiña coma das outras hipotéticas condicións de xénero ás que unha poida pertencer, levas o fermento das boas maneiras interindiviudais, da comprensión e respecto, da interculturiedade social, cando, cando, cando, centos de etcéteras  de candos…  como interpretar e incorporar ó teu scáner cerebral algo que che reventa os miolos?...

               Tal  como adoitan dicir pais/nais e educadores/as en xeral, ¿en qué he fallado yo? (isto vai en castelán como legado de meu pai que tiña por ben usar este idioma - tan digno como calquera outro- para espetar sentencias)

              Todas estas revirivoltas e preguntas retóricas van diante para que se poida entender un pouco o meu estado de ánimo antes de entrar a saco no relatorio dos feitos, que me arrepían aínda na evocación e me asulagan no improperio.

             Estes arrincan no intre mesmo da separación dos espacios afectivos, e digo arrincan porque esta é a palabra con máis connotacións emotivas para reflectir a despedida de juanita dos nosos brazos familiares humanoides e a entrega aos brazos (bueno plumas ou asas) aviares  dos seus conxéneres. Aquilo foi duro, non o nego; non houbo bágoas pola miña parte e pola dela coido que tampouco porque, cónstame, as galiñas choramos sen bágoas, pero a expresión cantouno e contouno todo (xa sei que chamarlle expresión a ese fitar anodino que nos é de seu ás aves é fiar “fino demás”, pero eu enténdome).

             Foi poñer unha patiña de pita virxe, de pola núbil, de oferente femia en flor, no territorio comanche das poñedoras portuguesas e levantarse un tsunami de ataques físicos, sonoros, de plumas polo aire, de cacarexos urxentes de gritos de socorro (eu seino), de insultos en portugués, en castelán e en galego (daquela xa o meu curral dominaba varios idiomas, para algo me tiñan a mín como imaxe e referente poliglota de pro)…

              Aquilo volveu  ser duro. Houbo que recuar.

              Porque, non vaiades crer que don camilo defendeu co máis mínimo impulso á súa nova posesión “¡qué va!”  A miña coitadiña atacada, ferida, aldraxada, polo que tería que ser o seu “gallito de corral”), o galán iniciador nas delicias e ledicias (perdón polas aliteracións, pero cómpre darlle algunha pincelada lírica á traxedia). No señor (que diría mi padre). Isto non ten explicación posible.

                 Galiñeiro racista?  Négome a aceptalo.Ten que haber unha explicación lóxica. Tal vez, influencias do que se respira na atmosfera de certos medios informativos: que hai crise, que os/as de fóra veñen roubarnos o posto de traballo , o pan dos nosos fillos/as… que sei eu!  O caso é que houbo que dar marcha atrás e buscar  estratexias de achegamento un tanto máis sofisticadas: introducila con acompañamento de persoal corrector _ se te achegas levas co pau no lombo! _, chantarte entre ela e o resto do mundo e defendela de “pensamiento palabra y obra”, poñerlle subespacios subterritoriais dentro do territorio máis amplo…

         A todo isto, terías que ver como o impresentable de camilo (téñolle que apear o tratamento do  que non é merecente) che facía as beiras, danzando ó teu redor cunha pata marcando o territorio e coa outra encabichada, unha asa barrendo o chan e a outra na verticalidade… “peliculero”, tanto westerm é o que ten… 

               Todo inútil; nun descuido, o conflicto reverdecía, enardecíase a troupe agresora e deixaban á pequeña nas urxencias do ambulatorio comarcal…

              Á hora de levantar atestado final, e, para non prolongar entre recovecos morbosos a agonía desta historia tráxica, digamos que, a derradeira semana da súa corta existencia non foi máis que un experimento de nefastas consecuencias. Houbo sangue. Houbo crime. “Sen  perdón”.  Sen palabras.